In de 13e eeuw stelde een wet van Saint Louis (Lodewijk IX van Frankrijk, 1214-70) een weeldewet vast die diamanten reserveerde voor de koning op basis van hun zeldzaamheid en waarde die hen in die tijd werd toegekend. Vanaf dat moment begonnen diamanten te verschijnen in koninklijke sieraden voor zowel mannen als vrouwen. Vanaf de 17e eeuw werden ze ook gezien bij de grotere Europese aristocratie en de rijke koopmansklasse.

De vroegste diamantslijperij wordt verondersteld te zijn gevestigd in Venetië (Italië) ergens rond de jaren 1330. Naar schatting vond de diamantslijperij rond het einde van de 14e eeuw zijn weg naar Parijs en Brugge en later naar Antwerpen.

In 1499 ontdekte de Portugese zeevaarder Vasco da Gama de zeeroute naar het Oosten rond Kaap de Goede Hoop, waardoor Europeanen een eindpunt kregen rond de Arabische belemmering voor de handel in diamanten uit India. Goa, aan de Indiase kust van Malabar, werd opgericht als het Portugese handelscentrum en er ontwikkelde zich een diamantroute van Goa naar Lissabon naar Antwerpen.

De diamant wordt gebruikt in veel prachtige sieraden en is verkrijgbaar in verschillende maten. Het is echter in zijn kleinste vorm dat het onze interesse het meest trekt: de diamanten ring die wordt gegeven als teken van liefde en huwelijk. De feitelijke geschiedenis van deze traditie overstijgt de perceptie van haar creatie als marketingoverdrijving. De moderne solitaire is slechts de meest recente stap op een lange weg uit het verleden.

Ringen dateren van enkele millennia geleden, maar de ringen die als teken van liefde worden gegeven, worden voor het eerst opgemerkt door de komische Romeinse dichter Plautus in de 2e eeuw voor Christus. In die tijd  stonden trouwringen bekend om hun inscripties aan de binnenkant die de huwelijkscontracten vastlegden die werden ondertekend in aanwezigheid van de beeltenis van de keizer. Deze gewoonte werd voortgezet en gekerstend in de 4e eeuw, toen priesters geen bruiloften meer toestonden zonder de uitwisseling van ringen.