• De Oude Europese Slijpvorm en de ontwikkeling van de moderne briljante slijpvorm

De Europese (of Oude Europese) Slijpvorm is een meer vierkante slijpvorm met briljante facetten en licht geronde randen. De bovenkant van de steen is meestal hoog, met een kleine tafel. De culet bovenop de diamant is echter zo groot dat u door de diamant heen kunt kijken als u er van bovenaf in kijkt.

Wanneer werd de Oude Europese Slijpvorm uitgevonden?

De Oude Europese Slijpvorm was de populairste slijpvorm voor diamanten tussen 1890 en 1930, toen de briljante slijpvorm die we vandaag de dag veel zien, werd geïntroduceerd. In die periode ontwikkelde de Oude Europese Slijpvorm zich van een kussenvormige of achtvlakkige vorm tot een rondere vorm. De facetten werden ook regelmatiger en meer symmetrisch. De Oude Europese Slijpvorm staat ook bekend als de Amsterdamse Slijpvorm of de Overgangsslijpvorm.

In de jaren 1920 ontwikkelde Marcel Tolkowsky de Oude Europese Slijpvorm door tot de Briljante Slijpvorm. De culet werd kleiner, de tafel werd groter, en de hoeken van de facetten werden geoptimaliseerd voor een verhoogde helderheid. U kunt de Oude Europese Slijpvorm gemakkelijk herkennen aan de culet met facetten. Dit dient echter zo klein mogelijk te zijn in omtrek.

Oude slijpvormen voor diamanten - de voorgangers van de briljante slijpvorm

‘Oude Europese Slijpvorm’ verwijst naar alle ronde diamantvormen die bestonden voordat de momenteel zo populaire briljante slijpvorm werd geïntroduceerd. De fundamentele ontwikkeling van de Oude Europese Slijpvorm begon in de 14e eeuw. Voor die tijd waren diamanten alleen verkrijgbaar in achtvlakkige versie, oftewel hun natuurlijke vorm. De eerste echte oude slijpvorm is de zogeheten puntige steen. De diamantslijpers van die tijd concentreerden zich vooral op het verbeteren van de natuurlijke achtvlakkige vorm door middel van polijsten.

De historische ontwikkeling van de Oude Europese Slijpvorm

De puntige steen werd in de 15e eeuw verder ontwikkeld tot een tafelsteen. De onder- en bovenkant van de achtvlakkige vorm werden verwijderd, waardoor de diamant vlakke oppervlakken had.

De vroege Oude Europese Slijpvorm had een vierkante rondheid, niet te verwarren met de Princess-slijpvorm van vandaag, welke na verloop van tijd werd vervangen door een achtvlakkige rondheid. Daarnaast werden er facetten geslepen in de diamant. Deze innovatie was mogelijk dankzij de introductie van de slijpschijf. In deze periode werd ook de Oude Roos ontwikkeld. Bij deze slijpvorm is de onderkant van de diamant plat.

De volgende belangrijke stap op de reis van het diamantslijpen vond plaats in de 17e eeuw, met de introductie van de Mazarin. Bij deze slijpvorm had de gordel meer dan 12 facetten en de bovenkant meer dan 16. In de 18e eeuw ontwierp Vinzent Peruzzi een andere slijpvorm, die nu vaak wordt gezien als de klassieke oude slijpvorm voor diamanten. De gordel werd vierkant met geronde hoeken. De bovenkant bestond uit 32 facetten, de onderkant uit 24. De onderkant van de diamant was puntig in plaats van plat.

Diamanten met een Oude Europese Slijpvorm lijken altijd iets donkerder, want de facetten zijn minder duidelijk gedefinieerd en de weerkaatsing van het licht weegt niet op tegen de moderne briljante slijpvorm. Zulke diamanten lijken dan meer op diamanten met emerald- of baguette-slijpvorm. In beide gevallen dient het oppervlak zo gepolijst mogelijk te zijn.

Bent u geïnteresseerd in diamanten en op zoek naar een prachtig nieuw sieraad? De sieradenexperts van BAUNAT staan u graag te woord, gratis en vrijblijvend!

Share on:
GERD VAN DE VEL