• Hoe evolueerde de bruidsjurk?
  • Hoe zag de receptie en het feest er vroeger uit?
  • Welke betekenisvolle tradities gingen verloren?
  • Welke traditie bestaat het langst?

Wist u dat het woord bruiloft eigenlijk is afgeleid van ‘bruidloop’? Op de dag van het huwelijk werd de bruid destijds door de bruidegom opgehaald en naar zijn huis begeleid. De tocht van haar ouderlijke woonst naar haar toekomstige woonst werd de bruidloop genoemd. In sommige streken in de Lage Landen hield dit gebruik zelfs stand tot aan de Tweede Wereldoorlog.

Tegenwoordig wonen de meeste koppels al samen voor ze een huwelijk plannen, maar slapen ze de avond voor de ceremonie toch apart om de traditie in ere te houden. Hoe ontstonden alle tradities die onlosmakelijk met het huwelijk verbonden zijn? Of anders gezegd: hoe ontstond de trouw zoals we die vandaag kennen

TIP: Bent u volop uw huwelijk aan het plannen en houdt u van tradities? Lees hier welke tradities overeind bleven in de huidige samenleving.

Hoe evolueerde de bruidsjurk?

Een van de leukste dingen tijdens het huwelijk plannen, is het kiezen van de bruidsjurk. Een van de leukste, maar tegelijkertijd ook een van de meest stresserende dingen om te doen. Kort, lang, met een sleep, met mouwen, strapless? De mogelijkheden zijn zo uitgebreid dat kiezen voor sommige aanstaande bruiden een helse opgave is! Dat was vroeger best anders. De jurk werd meestal vervaardigd door een naaister of een familielid en kostte niet veel

Tot de 19de eeuw was het niet eens de gewoonte om een witte bruidsjurk aan te trekken. Blauw, grijs en zwart waren toen heel gangbare kleuren. De jurken werd na het huwelijk vaak vermaakt om te dragen bij andere gelegenheden. Pas toen de Britse koningin Victoria voor haar huwelijk in 1840 een eenvoudige witte bruidsjurk met sluier koos, werd dit de nieuwe standaard.

Ook de Kerk was voorstander van witte bruidsjurken aangezien wit de kleur van de maagdelijkheid is. Er bleven wel grote verschillen bestaan tussen de hogere en lagere klassen. Wie meer welstellend was, droeg een jurk vervaardigd uit een rijke stof als zijde. Wie het minder breed had, droeg een jurk van wol of katoen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, een tijd van schaarste waarin de productie van stoffen ook werd stopgezet wegens een tekort aan grondstoffen, moest men op zoek naar goedkope alternatieven. Het was toen zeer gangbaar om materialen te recycleren en dus maakten heel wat bruiden hun trouwjurk uit parachutestof

Hoewel er doorheen de geschiedenis steeds een typerend tijdsbeeld herkenbaar bleef in de stijl van de trouwjurken, mogen we wel stellen dat koningshuizen een grote invloed hadden op bruidsmode. Denk maar aan de jurk van prinses Diana uit 1981. Sinds haar huwelijk met Charles waren bombastische pofmouwen gedurende meerdere jaren een echte must have voor de trouwjurk.  

Toen recent Meghan Markle met prins Harry in het huwelijksbootje stapte, steeg de verkoop van de witte satijnen trouwjurken met hoge hals. Om u een idee te geven: modeontwerpster Vera Wang heeft al sinds 2015 een soortgelijke jurk in haar collectie, maar sinds het koninklijk huwelijk steeg de verkoop ervan met 100%.

TIP: Wilt u zelf een koninklijk getint huwelijk plannen en trouwen als een echte prinses? Lees hier meer over de schitterende bruidsjuwelen van Meghan Markle.

De witte satijnen trouwjurk van Meghan Markle. - BAUNAT

Hoe zag de receptie en het feest er vroeger uit?

Een belangrijk onderdeel van het huwelijk plannen, is het feest na de ceremonie. Het feest start meestal met een receptie. Maar heeft u al eens stilgestaan bij de betekenis van dit woord? Receptie betekent ontvangst en dat is ook letterlijk waarvoor het staat: u wordt voor het eerst als een getrouwd koppel ontvangen door uw naasten.

De receptie was vroeger zeer kleinschalig. Tot aan de Tweede Wereldoorlog werd de receptie immers meestal gehouden in het huis van de bruid. Later begon het gebeuren te groeien en werden er meer gasten gevraagd dan het ouderlijk huis aankon. Men begon de receptie en het huwelijk steeds vaker te plannen in feestzalen.

Het persoonlijk ontvangen van de gasten werd wel nog een tijdje in ere gehouden. De bruidegom, bruid en respectievelijke ouders gingen dan bij de ingang op een rij staan om alle genodigden persoonlijk de hand te schudden bij hun aankomst. Daar bleven ze staan tot de laatste gast was aangekomen. Ook dit is allemaal wat losser geworden. Maar de receptie op zich is wel blijven bestaan.

Na de receptie is het tijd om de voetjes onder tafel te schuiven. Een traditie die veel koppels nog in stand houden, is het aansnijden van de bruidstaart. Daarbij neemt de bruid het mes in de hand en legt de bruidegom zijn hand bovenop de hare als teken van verbondenheid. Bruid en bruidegom voeren elkaar vervolgens kruislings het eerste stukje taart.

Wist u dat we deze traditie eigenlijk aan de oude Romeinen te danken hebben? Al was de taart toen nog een brood dat verkruimeld werd boven het hoofd van de bruid. Brood stond toen symbool voor vruchtbaarheid. En hoe rijker men was, hoe meer zaden, noten en vruchten aan het brood werden toegevoegd.

De gasten werden aangemoedigd om kruimeltjes te verzamelen en voor zichzelf te bewaren. Dit zou hen geluk brengen. Tot enkele weken na de bruiloft kon er zo geprofiteerd worden van het witte brood, wat toen een echt luxeproduct was. Vandaar de term ‘wittebroodsweken’. Een traditie die sommige koppels wel nog in ere houden, is het bijhouden van een stukje bruidstaart. Dat stuk wordt dan ingevroren om op de eerste huwelijksverjaardag op te eten.

TIP: Bent u van plan uw bruidstaart te bewaren? En wat doet u met andere zaken zoals uw bruidsboeket, bruidsjurk en de decoratie die u kocht voor het feest? Vind hier enkele leuke ideeën. 

Bewaar een stukje van je bruidstaart om de traditie in ere te houden. - BAUNAT

Welke betekenisvolle tradities gingen verloren?

Terwijl bruid en bruidegom hun huwelijk plannen, plannen de naaste vrienden het vrijgezellenfeest. Vroeger was het de gewoonte dat daarbij ook de broek van de man verbrand werd. Soms werd de broek zelfs letterlijk van zijn lijf gescheurd om vervolgens aan een staak op het dorpsplein in brand te steken.

Dit symboliseerde het afscheid van de wilde jeugdjaren. In sommige middens wordt dit bij wijze van grap nog uitgevoerd tijdens het vrijgezellenfeest of tijdens de schieting. Als er überhaupt nog een schieting gehouden wordt. In landelijke gebieden ziet u hier en daar wel nog een hartje met de initialen van het bruidspaar in de straat gebrand staan.

Daarvoor gebruikt men hetzelfde poeder als voor de harde knallen tijdens de schieting. Met een hamer klopt men op een gietijzeren vijzelorgel gevuld met een explosief mengsel van kalium en zwavel. Die luide knallen zijn een zeer oud gebruik dat oorspronkelijk bedoeld was voor het verdrijven van boze geesten enerzijds en voor het bevorderen van de vruchtbaarheid anderzijds.

Een andere traditie die standhield van de 17de tot de 20ste eeuw, maar inmiddels helemaal verdwenen is, is het roken van de bruidegomspijp. Roken werd eeuwenlang beschouwd als een teken van volwassenheid. Volgens de traditie moest de bruid kort na de huwelijkszegening de pijp aansteken en overhandigen aan haar kersverse bruidegom.

Dit stond tevens symbool voor het huwelijksgenot en had dus een licht erotische ondertoon. Na het huwelijksfeest werd de bruidegomspijp bewaard in een versierd kastje. Op de huwelijksverjaardagen en andere speciale gelegenheden werd de pijp nog eens aangestoken. Bij het overlijden van de man werd zijn bruidegomspijp vaak zelfs mee begraven. 

Zet de oude traditie van de bruidegomspijp verder. - BAUNAT

TIP: Tradities verschillen van regio tot regio. Benieuwd welke huwelijkstradities men in het buitenland kent? Lees hier meer.

Welke traditie bestaat het langst?

Het mag duidelijk zijn dat heel wat huwelijkstradities doorheen de jaren een andere invulling kregen of zelfs helemaal verloren gingen. Een traditie die echter de tand des tijds wist te weerstaan, is het uitwisselen van ringen. Een gebruik dat al gangbaar was in het oude Egypte. Al waren het toen vaak ringen vervaardigd uit hennep of riet.

De Romeinen namen het gebruik over, maar vervaardigden de ringen eerder uit ijzer als symbool voor een ‘ijzersterk’ huwelijk. Zowel bij de Romeinen als bij de Grieken stond de ringvinger symbool voor de god van de liefde. Men nam toen ook aan dat er een ader, de vena amoris, vanuit de ringvinger van de linkerhand tot aan het hart liep. Nu weet u ook meteen van waar de traditie komt om uw trouwring aan uw linker ringvinger te dragen.

Wilt u een traditioneel huwelijk plannen? Of geeft u graag uw eigen invulling aan de ceremonie en het feest? Vind nog meer bruiloft inspiratie op onze blog. Bent u nog op zoek naar de perfecte ring? Ontdek hier het ruime aanbod trouwringen van BAUNAT of contacteer onze experten voor extra advies via telefoon, mail of chat.

Share on:
KATRIEN MAES